Rezidansta yalnız kalmayı tercih ederim; dışarıda kalabalık, içeride sadece derin nefesler ve fısıltılar kalır. LENS İstanbul’un ışıklarını camdan izlerken, bir elimde kadeh, diğerinde dokunuşlar, sınırları birlikte çiziyoruz.

Kurtköy Millet Bahçesi’nden geçen rüzgâr bile bu kadar yakın hissettirmez; asansörün hafif uğultusuyla birlikte tenler ısınır, kelimeler azalır, tenler çoğalır. Birkaç saniyede unutulacak bir gece değil, uzun süre hatırlanacak bir yakınlık.